Manne's World: Needing A Win

As a little boy, sports were an obsession to me. Like most boys my age, I dreamt about holding the World Cup trophy high after smashing Brazil or Holland in the Finals, hopping on a private jet to the United Center and arriving just in time for game 4 of a clean sweep in which i dropped 60+ points (slightly below my post season average) and collecting my Finals MVP. As faith would have it, my ambitions slightly exceeded my attention span (and perhaps my talents, but mostly, really, my attention span). In those days, I passionately rooted for teams and got my fill of wins. Romario's Brazil won the World Cup in 1994 and Michael Jordan's Chicago Bulls dominated the NBA. I remember faking sleepwalking to catch a glimpse of the score when games were past my bedtime, or my father waking me up with a smile to tell me that my favorite team had won. Sports were everything and there was no feeling in the world like having your team win.

As life progressed my interests changed and sports took so much of a backseat to other passions, that I fell far behind my decimal quoting season average knowledgable friends. It happened gradually. At first, I could only name the top 5 of the topscorers list. Soon, players started coming of the bench and I wouldn't know their names. Until finally, some hot young superstar would be on the cover of an NBA or Fifa game and I wouldn't have the slightest clue of who he was.

Of course, sports talk dominates male conversation everywhere and backing down from a discussion on any topic is admitting defeat and failure in the most embarrassing way possible to someone with an ego as outsized as that of a Surifatu Man. Also, some of my friends have remained as passionate about their teams in their twenties as they were as little kids. I had a friend yell at me on my birthday because I joked about the score of a game during the replays, only to have every male guest at my birthday agree with him. Our group traditions largely revolve around watching important games together.

So, you pick a team and you stick with them. Technically, this should give you more favorable odds than the die hard fan who stuck with his team through thick and thin. After all, the fortunes of sport teams wane, along with their finances. So, the logical step would be to back a team with an excellent history, a rich bank account, very famous players and a coach with a proven record.

So far, this hasn't brought me any luck. Chelsea was moderately succesful, but never captured the only trophy that really matters in club football, the Champion's League. Miami, with all its superstars was defeated by a second rate bunch of hand me down veterans with a German choker as their biggest star. Real Madrid, despite having the undisputed best coach in the world and two Fifa Player of the year winners in their ranks, haven't been able to deliver any substantial bragging rights.

So I backed out of it, let the Barcelona fans have their fun and hoped that things might get better. Sunday's performance was promising. But last night, once again, my much needed win didn't arrive. Let's hope for the best this season.

Manne

Random Fatu

Voor de man die echt indruk op zijn vriendin wilt maken ... kijk trouwens goed naar de voorgangers en naar de laatste deelnemer...

Manne's World: The Ambassadors

A funny thing that happens in the group dynamic in our group of friends, is that because of the strong characters, strong opinions and heated debates, it is very difficult to take a loose position on anything. Any statement you make comes with a certain burden of responsibility and an ownership of both the argument and the view you take. Maybe, it is ego among men, just another way for the alpha's in a group full of tauruses to butt heads until one falls down exhausted and the other one is the proud owner of bragging rights and a weeklong concussion.

This brings about an interesting phenomenon. The ambassadorship. When say 'yes' to something, you own it forever, or so Ayn Rand famously wrote in her masterpiece The Fountainhead. Something similar happens with the Surifatu boys. When you open your mouth to say 'yes' to something, in our world, it is not like pressing the 'like' button on Facebook. It is the equivalent of flying your flag over that confirmation or support for a person, a movie, a book (not many books, a shocking amount of my very intelligent, very academic friends have a strong aversion to or phobia of, books), but mostly a sports team, an artist, an actor or an athlete. You become the spokesperson for it, him or her. You become its ambassador. This requires an astonishing commitment on your part, because you have to be able to defend your item of choice with comparative statistics, triumphs, records of accomplishment, income statements, popularity polls, reviews, recaps, filmographies and in some instances resort to demagoguery, populism, dirty tricks. Indeed, the only thing that can arouse heavier emotions than a discussion are our epic sessions of board games. Family members and most friends already refuse to play Risk with me and my very good friend Fatukel.

Zoveel meer dan dat

Het is het finaleseizoen, waarin de competities ten einde komen. De NBA playoffs zitten in de conference finals, de landskampioenen zijn in de meeste competities al bekend en aanstaande zaterdag wordt de finale van de Champion's League gespeeld. De finale van de Champion's League is een fenomeen als geen enkel ander in de sportwereld. Of het nu de gouden wissel van Patrick Kluivert is, de blessuretijd eindsprint van Beckham's Manchester United of de comeback rally van Gerard's Liverpool, de finale van de Champion's League kent nooit een standaard wedstrijdverloop. Verdedigende resultaatcoaches brengen etaleren agressief aanvallersvoetbal, achterstanden worden ingelopen en giganten worden ten val gebracht.

Het publiek van de Champion's League in de Irish Pub, op de Barbeque of in de voorkamer in Parkwijk bestaat altijd uit een soortgelijke opbouw.

Je hebt een klein groepje die hard fans van een ploeg die nu in de finale staat. Mensen die om onverklaarbare reden zich haast bloedverwant voelen met Italianen of Spanjaarden die nog nooit van ze gehoord hebben. Deze groep is voor de wedstrijd zenuwachtig en bijna agressief. Er staat niet alleen de beker op het spel, maar ook een lange middag van pesterijen, als hun ploeg de felbegeerde hoofdprijs niet binnenhaalt. Je herkent ze aan hun agressieve verwensingen naar aanleiding van elke beslissing van de scheidsrechter. Geel had rood moeten zijn, hands was bovenarm en de duikelingen van de tegenpartij moeten zich niet zo aanstellen. Je herkent ze ook hieraan: het uitshirt. Het is niet voldoende om het shirt van je club te dragen. Je moet het meest recente uitshirt hebben. Dat is het teken van loyaliteit en de proeve van authenticiteit.

Je hebt een klein groepje die hard haters. Deze herken je aan hun plotsellinge loyaliteit met een club waar ze nog nooit wat mee te maken hebben gehad. Ze kennen nauwelijks de rugnummers of namen van de ploeg voor wie ze kraken, maar zijn net zo fanatiek als de die hard fans, zo niet fanatieker. Ook bij hun kan de scheidsrechter niet op steun rekenen.

Dan heb je een grote middengroep, die zich voorgenomen had, toen ze van huis gingen, om van de spareribs en het bier te genieten, maar die gaandeweg, om onverklaarbare reden, geen man zonder team wilden zijn. Nog voor de aftrap ligt op hun de zware last om een team te kiezen. Want in een finale heeft iedereen een team. Al adopteer je het bij de voorbeschouwing. Vaak zitten er mensen tussen die liever hun eigen team in de finale hadden zien staan. Dit zijn geen echte haters. Ik heb meegemaakt dat mannen stonden te kraken vóór teams die hun eigen club hadden uitgeschakeld. Vanaf de aftrap ben je voor een team. Gelukkig biedt halftime altijd een kans om die keuze te herzien. Tenslotte moet je met iemand mee kunnen vieren wanneer het feest losbarst.

Er is geen jaarlijks terugkerend sportevenement als de finale van de Champion's League. Als sport je niet meer dan lauwwarm kan maken, maar je toch overal een mening over wilt hebben, zoals mij, is dit het perfecte evenement voor je. En in het kader van de meningen, kan ik je ook niet zonder adviezen achterlaten:

1. Drink bier. Er is niets anders dat bij een voetbalfinale, zeker een Champion's League finale hoort. Het is niet te suipen. Pure bagger. Maar het hoort erbij.




2. Doe alles waar je de hele groep bij nodig hebt, voor de wedstrijd. Er zijn geen garanties dat iedereen erna nog on speaking terms is. Spreek ergens af, eet een stevige, vette hap en zorg dat je vroeg in de bar bent waar je gaat kijken, of dat het vlees op tijd van de grill af is. Niets is zo lastig als moeten kiezen tussen een goal missen of aangebrand vlees. (Tip: goals kunnen herhaald worden. Een spare rib die aanbrandt, krijg je nooit meer terug. Er zullen anderen volgen. Maar nooit meer de lost rib.)




3. Do NOT go easy on the loser. Sport is, hoewel echte fans het ontkennen, net als de economie en de politiek een game van ups and downs. En geloof me, er is geen ruimte voor zachtaardigheid en vrienschap. Wanneer jouw team (of 5 minuten voor de aftrap geadopteerde team) wint, bluf en pest je kammeraden ondersteboven, want wanneer jij een keertje verliest, zal hij geen genade tonen. En zo hoort het. The game is the game. Always.

Ik weet niet wat het wordt zaterdag. Een sterker Barcelona staat tegen een zwakker Manchester United dan 2 jaar geleden. Maar er ligt genoeg geschiedenis en voorgeschiedenis van dit seizoen alleen al om de groepen fanatieke fans en fanatieke haters al lang oor de wedstrijd wat groter te maken dan gebruikelijk. Maar het belooft weer een spektakel te worden.