Is internationaal voetbal nu B voetbal?

Na een redelijk teleurstellende WK hoopte ik tijdens de Copa America weer van hogeschool internationaal voetbal te genieten maar volgens mij behoort internationaal voetbal niet meer tot de hogeschool. Tuurlijk zitten er altijd wel een paar leuke wedstrijden tussen maar wie eens voor de grap naar highlights van het WK 2006, EK2008, WK 2010, kijkt ziet dat het internationale voetbal zich in vrije val bevind.

Ik moet eerlijk bekennen gister me meerdere keren af te hebben gevraagd waarom ik mijn tijd zat te verdoen door naar Brazilië - Paraguay te kijken.
Maar precies op het moment dat ik af wilde haken zag Paraguay het licht : Dit is niet meer het oppermachtige Brazilië met hun prachtige samba voetbal ...nee dit is een collectief van egoïsten (spelers die hun transferprijs op proberen te voeren door zoveel mogelijk in beeld te komen), vergane glorie en spelers die gewoon echt hun draai niet kunnen vinden.

DE FINALE VAN HET JAAR!!!!

Hier is het dan! 28 Mei! Voor velen een dag met traditie. Zo is dat ook voor mij het geval. Ik ga vanavond lekker de finale in the Irish Pub kijken met mijn vrienden. Behalve dat dit de finale is tussen DE BESTE TEAMS van europa op dit moment (beiden zijn kampioen in hun betreffende competitie), is deze finale ook wel een hele speciale voor mijzelf.

Hier heb je aan de ene kant je favoriete team, waarvoor je al sinds je je kan herinneren kraakt. Een team met de meest artistieke speler die ik ooit heb gezien. Een team dat op dit moment de sterren van de hemel speelt. Een team dat geen beschrijving nodig heeft.Wie anders dan BARCELONA.

Daar heb je dan aan de andere kant van deze finale een team waar je favoriete speler speelt. Een type speler waar ik zeker een zwak voor heb, een rebel buiten het veld, maar op het veld doet ie spreken met zijn voeten. Een van de beste spitsen zo niet de beste spits ter wereld. Dit team is de enige die ik dit voetbalseizoen live heb mogen bewonderen. En dan als laatste is er een speler die ik als enige persoonlijk heb mogen ontmoeten en van wie ik nog steeds een handtekening heb van toen hij nog bij Ajax speelde. Dit team verdient mijn respect om te zien wat ze dit seizoen hebben meegemaakt. Niemand minder dan MANCHESTER.

Dat gezegd hebbende. Is het verhaal wel gelijk voorbij met de pret, want ik ben nu eenmaal Barca FAN4LIFE. Dus gun ik het, nee weet ik dat Barcelona vanavond BEKER MET DE GROTE OREN zal pakken. Met minder nemen we geen genoegen. Winnen is het belangrijkste. Hoe maakt niet uit!

Prognose: 2-1 Barca!!!

Veel kijk plezier! Forca Barca

I dedicate this post to Sabiso... Get well soon mi mang!

SL

De nieuwe "leiders"

Lionel Messi, Cristiano Ronaldo, Kobe Bryant en Lebron James.
Allemaal grote namen in de sportwereld en behoren alle 4 tot de beste van de sport die ze nu beoefenen. Toch hebben ze alle 4 een handicap die ze toch ook weer alle 4 weten te compenseren met hun geweldige skills en inzet : Het zijn geen leiders in de zin van spreken... de 1 nog erger dan de ander.

Waar een Micheal Jordan vroeger zijn team op zijn schouders droeg en het beste uit zijn spelers haalde door te praten, te motiveren en openlijk kritisch te zijn en een Zinedine Zidane als super captain het dan o zo machtige Brazilië weet te verslaan door niet alleen zijn spel, maar ook (misschien wel vooral) zijn leiderschap op het veld om zijn eigen spel nog beter te laten verlopen.

Zonder al te lang te discussiëren (misschien wel zonder) behoren ze tot de grootste van hun spel en hebben ze dat ook aan hun leiderschap skills te danken.

Maar tegenwoordig schijnt het niet meer nodig te zijn....

Lionel Messi wint de Primera division met Barcelona voor een derde keer op een rij scoort samen met zijn mede concurrent aan de lopende band in alle competitievormen en strooit met assist maar op het veld totaal geen leider. Zelden zie je hem naar een Pedro lopen om hem even uit te leggen dat hij moest passen en niet moest schieten of dat hij achter hem langs moet rennen. De uitstraling van deze speler als lieve kwajongen zit hem helaas ook niet mee. Toch loopt het allemaal niet lekker als hij een off game heeft of niet speelt. Zidane kon een off game hebben en toch ervoor zorgen dat zijn medespelers het af konden ronden en je niet eens merkte dat hij een off day had.

Cristiano Ronaldo wint de copa del rey met Madrid scoort zelf in de finale heeft een monsterscore als topscoorder in de Primera division seizoen 2010-2011. Maar ook hij is geen leider. Sterker nog hij heeft een straf gekregen voor het te negatief te zijn naar zijn teamspelers. Toch is ook hij onmisbaar in zijn team en brengt ook een beter spel voor zijn team. Zidane klaagde ook op zijn spelers maar op een andere manier namelijk een triggerende manier... wat zei je Zizou ? Zie je hoe ik die bal in de kruizing heb gewiept! Goedzo broertje dat wil ik zien.

Kobe Bryant ook de oudste van het stel meesterlijke basketballer 5 ringen, MVP maar kan een speler in vormcrisis niet motiveren om zijn spel te hervinden of zijn team moed in praten bij een grote achterstand. Moet ik eerlijk bekennen dat deze speler de ingrediënten wel bezat maar zijn ego hem in de weg zat. Leiden is niet laat maar ik doe het wel ... Leiden is we gaan het samen doen maar geef me te allen tijden de bal en dan zal ik samen met jullie checken hoe we verder gaan. Micheal Jordan zijn team is daarom ook nooit met 30 pt verschil ten onder gegaan hij bleef schreeuwen bleef vechten.

Lebron James 2x MVP mogelijk zijn eerste ring dit jaar nu moet ik bekennen dat ik van alle 4 de meeste hoop voor deze speler heb gezien het feit dat hij nog jong is en trekjes van een leider begint te vertonen. Deze man doet alles hij strooit met assist, pakt rebounds, kan tegenstanders ontregelen en veel meer, maar als het erop aankomt dat hij een speler die zijn zelfvertrouwen aan het verliezen is moed moet inspreken of harder moet laten werken gaat hij juist harder werken want soms ertoe leid dat hij een beslissende schot mist omdat hij helemaal uit is of een game verliest doordat zijn medespeler zijn moraal laag is en de bal totaal niet in zijn handen verwacht.

4 van de beste maar alle 4 geen leiders toch weer alle 4 winnaars is het tegenwoordig niet meer nodig om een leider te zijn? En zullen ze zonder leiderschap ooit tot de grootste der groten behoren? Ze winnen prijzen en individuele titels dus wat mij betreft op 1 na wel. Misschien is dit gewoon de nieuwe manier van een team leiden? De toekomst zal het leren.

Zoveel meer dan dat

Het is het finaleseizoen, waarin de competities ten einde komen. De NBA playoffs zitten in de conference finals, de landskampioenen zijn in de meeste competities al bekend en aanstaande zaterdag wordt de finale van de Champion's League gespeeld. De finale van de Champion's League is een fenomeen als geen enkel ander in de sportwereld. Of het nu de gouden wissel van Patrick Kluivert is, de blessuretijd eindsprint van Beckham's Manchester United of de comeback rally van Gerard's Liverpool, de finale van de Champion's League kent nooit een standaard wedstrijdverloop. Verdedigende resultaatcoaches brengen etaleren agressief aanvallersvoetbal, achterstanden worden ingelopen en giganten worden ten val gebracht.

Het publiek van de Champion's League in de Irish Pub, op de Barbeque of in de voorkamer in Parkwijk bestaat altijd uit een soortgelijke opbouw.

Je hebt een klein groepje die hard fans van een ploeg die nu in de finale staat. Mensen die om onverklaarbare reden zich haast bloedverwant voelen met Italianen of Spanjaarden die nog nooit van ze gehoord hebben. Deze groep is voor de wedstrijd zenuwachtig en bijna agressief. Er staat niet alleen de beker op het spel, maar ook een lange middag van pesterijen, als hun ploeg de felbegeerde hoofdprijs niet binnenhaalt. Je herkent ze aan hun agressieve verwensingen naar aanleiding van elke beslissing van de scheidsrechter. Geel had rood moeten zijn, hands was bovenarm en de duikelingen van de tegenpartij moeten zich niet zo aanstellen. Je herkent ze ook hieraan: het uitshirt. Het is niet voldoende om het shirt van je club te dragen. Je moet het meest recente uitshirt hebben. Dat is het teken van loyaliteit en de proeve van authenticiteit.

Je hebt een klein groepje die hard haters. Deze herken je aan hun plotsellinge loyaliteit met een club waar ze nog nooit wat mee te maken hebben gehad. Ze kennen nauwelijks de rugnummers of namen van de ploeg voor wie ze kraken, maar zijn net zo fanatiek als de die hard fans, zo niet fanatieker. Ook bij hun kan de scheidsrechter niet op steun rekenen.

Dan heb je een grote middengroep, die zich voorgenomen had, toen ze van huis gingen, om van de spareribs en het bier te genieten, maar die gaandeweg, om onverklaarbare reden, geen man zonder team wilden zijn. Nog voor de aftrap ligt op hun de zware last om een team te kiezen. Want in een finale heeft iedereen een team. Al adopteer je het bij de voorbeschouwing. Vaak zitten er mensen tussen die liever hun eigen team in de finale hadden zien staan. Dit zijn geen echte haters. Ik heb meegemaakt dat mannen stonden te kraken vóór teams die hun eigen club hadden uitgeschakeld. Vanaf de aftrap ben je voor een team. Gelukkig biedt halftime altijd een kans om die keuze te herzien. Tenslotte moet je met iemand mee kunnen vieren wanneer het feest losbarst.

Er is geen jaarlijks terugkerend sportevenement als de finale van de Champion's League. Als sport je niet meer dan lauwwarm kan maken, maar je toch overal een mening over wilt hebben, zoals mij, is dit het perfecte evenement voor je. En in het kader van de meningen, kan ik je ook niet zonder adviezen achterlaten:

1. Drink bier. Er is niets anders dat bij een voetbalfinale, zeker een Champion's League finale hoort. Het is niet te suipen. Pure bagger. Maar het hoort erbij.




2. Doe alles waar je de hele groep bij nodig hebt, voor de wedstrijd. Er zijn geen garanties dat iedereen erna nog on speaking terms is. Spreek ergens af, eet een stevige, vette hap en zorg dat je vroeg in de bar bent waar je gaat kijken, of dat het vlees op tijd van de grill af is. Niets is zo lastig als moeten kiezen tussen een goal missen of aangebrand vlees. (Tip: goals kunnen herhaald worden. Een spare rib die aanbrandt, krijg je nooit meer terug. Er zullen anderen volgen. Maar nooit meer de lost rib.)




3. Do NOT go easy on the loser. Sport is, hoewel echte fans het ontkennen, net als de economie en de politiek een game van ups and downs. En geloof me, er is geen ruimte voor zachtaardigheid en vrienschap. Wanneer jouw team (of 5 minuten voor de aftrap geadopteerde team) wint, bluf en pest je kammeraden ondersteboven, want wanneer jij een keertje verliest, zal hij geen genade tonen. En zo hoort het. The game is the game. Always.

Ik weet niet wat het wordt zaterdag. Een sterker Barcelona staat tegen een zwakker Manchester United dan 2 jaar geleden. Maar er ligt genoeg geschiedenis en voorgeschiedenis van dit seizoen alleen al om de groepen fanatieke fans en fanatieke haters al lang oor de wedstrijd wat groter te maken dan gebruikelijk. Maar het belooft weer een spektakel te worden.